In mijn praktijk vertellen klanten regelmatig dat ze niet wisten dat ze hoogsensitief waren omdat hun beeld over hsp niet klopt met wie ze zijn. Daardoor komen ze heel laat te weten dat ze hoogsensitief zijn en starten ze ook maar laat aan hun pad om hier beter mee te leren omgaan. Ik vind dit echt zonde. Daarom wil ik even puur een theoretischere blog schrijven zodat je de verschillende uitingen van hsp in iemand kan lezen, en je je waarschijnlijk ( als je toch twijfelt) er

Hoogsensitiviteit (HSP) op de werkvloer: ontdek de kwaliteiten van een hoogsensitief persoon en waarom bedrijven net nood hebben aan deze profielen.

Wanneer je als hoogsensitief of hooggevoelig persoon in een burn-out of bore-out terechtkomt, is dat zelden “gewoon te veel werk”. Het is vaak een optelsom van te veel prikkels, te weinig begrenzing, te veel verantwoordelijkheid opnemen, te diep voelen, te lang aanpassen ... En precies daar wringt het schoentje: de klassieke adviezen houden zelden rekening met jouw gevoelige zenuwstelsel, jouw diepgaande verwerking, jouw subtiele waarneming. Het kan zijn dat je na verloop van

Als hoogsensitief persoon beleef je verlies niet in één dimensie. Het raakt niet alleen je hart, maar ook je energie, je lichaam, je dromen, je blik op de toekomst, het leven... Fijn afgestelde rouw Wat weinig mensen je vertellen, is dat jij niet alleen rouw t om wat er concreet verdwenen is. -Je rouwt ook om mogelijkheden die nog voor je/jullie lagen. -Om beelden die al begonnen te leven in jou en niet meer beleefd kunnen worden. -Om gesprekken die je in stilte al had gev

Burn-out kennen we ondertussen allemaal. Maar bore-out? Dat klinkt minder bekend. Minder dramatisch ook. Alsof het gewoon wat verveling is. Toch zie ik in mijn praktijk dat beide vormen van uitputting diepe sporen nalaten. En bij hoogsensitieve personen (HSP) en high sensation seekers (HSS) ligt het risico vaak hoger dan ze zelf beseffen. Het verschil tussen burn-out en bore-out lijkt eenvoudig: de ene ontstaat door te veel, de andere door te weinig. Maar onder de oppervlakte

Een miskraam of abortus ervaren als hoogsensitief persoon voelt vaak anders en intenser. Ontdek hoe HSP’s rouw beleven en waarom jouw manier van voelen klopt.

In mijn vorige blog besprak ik het verschil tussen echt invoelen en projectie: het moment waarop je denkt dat je voelt wat de ander ervaart, maar eigenlijk jezelf tegenkomt. Als je niet weet wat projectie is raad ik je aan eerst de vorige post te lezen (staat onderaan deze blog). Nu gaan we een stap verder: hoe kun je dit herkennen en ermee omgaan, zodat je juist nog zuiverder kan invoelen en kan inzetten als talent? 1. Herkennen is de eerste stap Projectie betekent dat je i

De verkeerde vraag Als je je niet meer kunt concentreren , zoeken we naar manieren om dat probleem op te lossen. Alsof concentratie iets is dat je gewoon kunt “terughalen”. Hoe los je dit praktisch op? Maar wat als dat niet de juiste vraag is? Wat als het probleem niet is dat je je concentratie kwijt bent, maar dat je structureel tegen je eigen systeem in leeft? Dat je gevoeligheid al te lang door jezelf genegeerd wordt. Concentratieverlies is meestal geen losstaand probleem

Soms wordt de wereld geen getuige van jouw moederschap. Soms wordt er niet stilgestaan bij het kindje dat je droeg, niet bij de liefde die al diep in jou leefde, niet bij het verlies dat je hart voor altijd heeft geraakt. Maar jouw hart wél. Jouw hart voelt, herinnert, bewaart en fluistert: “Ik was hier. Ik hoorde bij jou.” De korte aanwezigheid van jouw kindje is een deel geworden van wie je bent. Van hoe je voelt, van hoe je denkt, van hoe je naar de wereld kijkt. Het is ee

Emotionele projectie: wanneer ik denk dat ik jou voel, maar eigenlijk mezelf tegenkom Ik kan me voorstellen dat deze titel even binnenkomt. Toch wil ik eerlijk zijn, als je ervoor openstaat zal deze kennis je helpen om energieverlies te verminderen, j e gaat je invoelen beter leren herkennen en het gaat meer "echt" kloppen. Ik hoor het vaak van hoogsensitieve mensen : “Ik voel zo sterk wat er bij de ander leeft.” En regelmatig klopt dat ook. Maar… alleen als we invoelen niet

Een tijd geleden vertelde een klant dat ze dagelijkse keuze stress had, zelf voor kleine beslissingen. Dit had zo een grote invloed op haar leven dat dit zelf haar grootste hulpvraag was bij het allereerste gesprek. Toen we op onderzoek gingen kwam naar voor dat keuzes maken voor anderen haar veel beter af ging , eigenlijk zelf niet eens zo moeilijk was. Maar voor haar zelf, hoe klein deze keuzes ook waren, lukte bijna niet, het was een dagelijks probleem. Alsook kwamen we

Soms is niets doen precies genoeg Na mijn verlies voelde het alsof mijn toekomst in duizend stukjes was gevallen. Alle plannen die ik had, alle beelden van hoe mijn leven eruit zou zien, verdwenen als zand door mijn vingers. En midden in dat alles dacht ik: ik moet wel iets doen, toch? Maar toen gebeurde iets toen ik gewoon zat, mijn hand op mijn buik legde en niets deed… toen voelde ik plots iets wat ik al maanden niet meer voelde: rust. Misschien hoef jij nu ook nog nergen

Veel hoogsensitieve mensen hebben geleerd zichzelf aan te passen, te overleven, vol te houden. Ze denken dat ze hun gevoeligheid onder controle hebben, dat ze er goed mee omgaan. Toch geraken ze uitgeput of overprikkeld, voelen ze zich niet begrepen , ongelukkig. Maar vaak ligt de oorzaak van uitputting dieper , veel dieper: in hun basis , in hoe ze omgaan met hun eigen energie en gevoeligheid. En daar ligt de focus van mijn coaching. Niet op de symptomen, maar op de kern , d

Hoogsensitiviteit wordt vaak uitgelegd als “meer voelen”. Maar dat is eigenlijk maar het zichtbare topje. Wat er écht gebeurt, speelt zich dieper af: in een brein dat meer tegelijk registreert, verbindt en afweegt . Er zijn meer breingebieden tegelijkertijd in werking. Een hoogsensitief persoon heeft geen zwakker systeem, maar een complexer afgestemd systeem . Meer open verbindingen in plaats van filters Bij veel mensen werkt het brein als een soort zeef: informatie komt binn

Wanneer het beeld dat je had wegvalt Soms is het niet alleen wat je verliest, maar ook alles wat je al voor je zag. Een toekomst die zich al had gevormd in gedachten. Beelden, plannen, verwachtingen, ineens weg. Na een miskraam of abortus hoor ik vaak: “Ik weet niet meer hoe mijn toekomst eruitziet. ” En dat is misschien wel één van de meest ontwrichtende gevoelens die er zijn . Je hoeft nog niet te weten hoe het verder moet Wanneer je toekomst aan diggelen ligt, is het verle

Veel hoogsensitieve mensen lopen rond met een stil, knagend gevoel. En misschien herken jij het ook: “Ik val op.” “Ze zullen wel merken dat ik het niet goed doe.” “Straks denken ze iets van mij.” Niet omdat iemand dat letterlijk tegen je zegt. Maar omdat het vanbinnen zo luid voelt . En hier zit meteen een belangrijke waarheid: Omdat jij jezelf zó intens voelt, denk je onbewust dat anderen dat ook doen. Het innerlijke vergrootglas Als HSP neem jij nuances waar. Een blik. Ee

We denken vaak dat ons leven begint bij onze eerste herinneringen. Maar eigenlijk begint het verhaal al veel vroeger in de buik en tijdens onze geboorte, in die eerste stille maanden waarin we de wereld voor het eerst leren kennen. Die allereerste ervaringen vormen ons. Ze leggen de basis voor hoe we omgaan met stress, liefde, grenzen, vertrouwen en verbinding. En zelfs al herinneren we ze niet bewust, ze leven in ons lichaam, in onze emoties en in de manier waarop we reag

Ik dacht dat liefde altijd zacht en licht was, tot ik het dierbaarste verloor. Na mijn verlies voelde liefde plots als iets wat pijn deed. De plek waar vroeger verwachting zat, voelde leeg. De liefde die ik voelde, had geen uitweg meer, het blokkeerde in me. En precies daar begon mijn reis in rouw. Rouw is, in zijn essentie, de keerzijde van liefde. Je rouwt omdat je liefhebt. Je pijn zegt niets over wat je verkeerd zou gedaan hebben ( wat nooit zo is), maar vertelt juist al

Je bedoelt het goed, natuurlijk. Maar die voortdurende plicht tot harmonie rooft langzaam je energie. Je leeft meer naar buiten dan naar binnen. En op een dag merk je: Mijn strijd om alles harmonisch te laten verlopen werkt eigenlijk niet. Het kan heel goed zijn dat je je daar nu nog niet van bewust bent, toch is het heel belangrijk dit bij jezelf in vraag te stellen. De tweede stap: (h)erkenning van signalen Als eerste stap kon je lezen in de vorige blog dat dit bewustwordin

Soms voelt verdriet eindeloos. Alsof je kopje onder gaat in een zee van emoties. Maar verdriet blijft niet altijd even hevig . Het beweegt. Het komt en gaat net als de golven van de zee. Er zijn momenten waarop de pijn je plots overvalt. Een geur, een liedje, een gedachte, en alles lijkt weer even dichtbij. Maar dan, langzaam, zakt h et weer. Er on tstaat ruimte om te ademen, om te rusten, om weer iets van licht te voelen. Dat is de natuurlijke beweging van rouw. De golf van