En nu? Wanneer alles wat voor je lag wegvalt: hoe ga je verder na je stil verlies?

Wanneer het beeld dat je had wegvalt

Soms is het niet alleen wat je verliest, maar ook alles wat je al voor je zag.

Een toekomst die zich al had gevormd in gedachten. Beelden, plannen, verwachtingen, ineens weg.

Na een miskraam of abortus hoor ik vaak: “Ik weet niet meer hoe mijn toekomst eruitziet. ”

En dat is misschien wel één van de meest ontwrichtende gevoelens die er zijn.

Je hoeft nog niet te weten hoe het verder moet

Wanneer je toekomst aan diggelen ligt, is het verleidelijk om meteen antwoorden te zoeken. Om vooruit te kijken, opnieuw plannen te maken, jezelf bijeen te rapen.

Maar rouw vraagt iets anders. Ze vraagt dat je even niet weet.

De eerste stap is niet vooruit. De eerste stap is blijven staan bij wat er is.

Eerste stap: erkennen wat er verloren is

Wat verloren ging, was niet alleen een kindje. Het was ook een verhaal. Een richting Een versie van jezelf in de toekomst.

Erkennen dat dit pijn doet, zonder het te minimaliseren, is een essentiële eerste stap.

Je hoeft het niet te begrijpen. Je hoeft het niet te relativeren. Je mag gewoon zeggen: dit is zwaar.

Tweede stap: verklein je tijdshorizon

Als de toekomst te groot en te bedreigend voelt, kan het helpen om haar kleiner te maken.

Niet denken in maanden of jaren. Maar in vandaag. In dit moment.

Vragen die helpender zijn dan “hoe moet het verder?”:

• Wat heb ik vandaag nodig?

• Wat kan mij nu een beetje ondersteunen?

• Wat voelt draaglijk?

  
  

Derde stap: laat los dat je ‘sterk’ moet zijn

Veel mensen voelen de druk om door te gaan. Om het leven weer op te nemen. Om niet te blijven hangen.

Maar rouw heeft geen schema. En kracht zit niet in doorgaan, maar in toelaten.

Je mag moe zijn. Verward. Verdrietig.

Dat is geen achteruitgang, dat is verwerking.

Vierde stap: zoek bedding

Je toekomst opnieuw opbouwen doe je niet alleen. En dat hoeft ook niet.

Bedding kan zijn:

• iemand die luistert zonder te fixen

• een plek waar je verhaal welkom is

• begeleiding die ruimte laat voor jouw tempo

  
  

Rouw wordt lichter wanneer ze samen gedragen wordt.

De toekomst komt later wel

Misschien voelt het nu alsof er niets meer voor je ligt. Alsof alles wat ooit vanzelfsprekend leek, verdwenen is.

Maar de toekomst hoeft nu nog niet zichtbaar te zijn. Ze dient zich vaak pas aan wanneer het verleden voldoende erkend is.

Eerst mag je rouwen.Eerst mag je tijd nemen .De rest volgt op jouw tempo.

Voor jou, als je dit leest

Als jouw toekomst nu aan diggelen ligt, weet dan: je bent niet kapot (ook al voelt het zo). Je staat op een breuklijn.

En van daaruit ontstaan soms nieuwe vormen, nieuwe betekenissen, nieuwe zachtheid.

Niet omdat je dit wilde. Maar omdat je het overleeft.

Een zachte uitnodiging

In mijn begeleiding na miskraam en abortus werk ik vaak met vrouwen die dit gevoel herkennen: dat alles wat voor hen lag plots verdwenen is.

In Het Koesterpad nemen we geen grote sprongen vooruit. We zetten kleine, gedragen stappen met ruimte voor verdriet, twijfel en stilte.

Voel je welkom om te ontdekken wat jou kan ondersteunen, zonder dat je al hoeft te weten waar je naartoe gaat.

Het koesterpad